عمل ، تا هر يك را بر وفق آنچه كرده از خير و شر جزا دهد . و بعضى گفته‌اند كه معنى آيه ، آن است كه : نهايت فكرت به سوى اوست ؛ يعنى : قوهء فكريه قدرت دارد بر تفكر در جميع مكوّنات ، اما چون به او سبحانه رسد ، متحيّر شود و بايستد . و اين حديث ، مؤيّد اين معنى است . و لهذا حضرت بعد از ذكر آيه فرمود كه : ) پس هرگاه سخن به خدا منتهى شود ، و از آن باز ايستيد و خويشتن را نگاه داريد » . 253 / 4 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عُمير ، از ابو ايّوب ، از محمد بن مسلم روايت كرده است كه گفت : حضرت امام جعفر صادق عليه السلام فرمود : « اى محمد ، مردم هر سخن كه بگويند ، ايشان را جايز است تا آن‌كه در خدا سخن گويند . پس چون اين را بشنويد بگوييد كه : نيست خدايى مگر خداى يكتا و يگانه كه چيزى مانند او نيست » . 254 / 5 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد ، از پدرش ، از ابن ابى عُمير ، از محمد بن حمران ، از ابو عبيدهء حذّاء ، كه گفت حضرت امام محمد باقر عليه السلام كه : « بپرهيز از مجادلات و گفت‌وگوها كه به جهت اظهار حق نباشد ؛ زيرا كه آنها موجب شك مىشوند و عمل را فرو مىريزند ، و صاحب خويش را هلاك مىگردانند . و شايد كه به چيزى تكلّم مىكند كه آمرزيده نمىشود . به درستى كه در زمان گذشته ، گروهى بودند كه ترك نمودند دانستن چيزى را كه به آن موكل و مكلف بودند و طلب كردند دانستن چيزى را كه از ايشان كفايت شده بود ( يا از آن ممنوع بودند ) تا آن‌كه سخن ايشان به خدا منتهى شد ، پس حيران و سرگشته شدند ، به مرتبه‌اى كه چنين شده بود كه مردى بود ، كه او را از پيش رويش مىخواندند ، و او از پشت سر جواب مىداد ، و او را از پشت سر مىخواندند ، او از پيش رو جواب مىداد » ( كه پيش رو و پس سر را از يكديگر تميز نمىداد ) . و در روايت ديگر ، چنين است كه : « تا آن‌كه در زمين سرگشته شدند » . 255 / 6 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن خالد ، از بعضى از اصحاب خويش ، از حسين بن ميّاح ، از پدرش كه گفت : شنيدم از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « هر كه در خدا نظر كند كه آن جناب چگونه است ، هلاك مىگردد » . 256 / 7 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از ابن فضّال ، از ابن بُكير ، از زُرارة بن اعيَن ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت فرمود : « پادشاه عظيم الشّأنى در مجلس خويش نشسته بود و در كيفيت ذات پروردگار و كبريايى او - / تبارك